مدیریت زیرساخت های فناوری اطلاعات به صورت دستی، با بزرگ تر شدن پروژه ها می تواند زمان بر و مستعد خطا باشد. راه اندازی سرورها، شبکه ها، پایگاه های داده و سرویس های ابری اگر هر بار به صورت دستی انجام شود، ممکن است باعث ایجاد تفاوت میان محیط های مختلف و افزایش خطاهای انسانی شود.
Infrastructure as Code یا IaC روشی است که در آن تنظیمات و منابع زیرساخت به جای انجام دستی، در قالب فایل های قابل خواندن توسط ابزارهای نرم افزاری تعریف می شوند. به این ترتیب می توان ایجاد، تغییر و حتی حذف زیرساخت را به شکل خودکار و تکرارپذیر انجام داد.
IaC یکی از مفاهیم مهم در DevOps است و در کنار اتوماسیون و CI/CD کمک می کند زیرساخت نیز مانند کد نرم افزار مدیریت، نسخه بندی و کنترل شود.
خلاصه سریع: Infrastructure as Code چیست؟
Infrastructure as Code یا زیرساخت به عنوان کد روشی برای مدیریت و راه اندازی زیرساخت با استفاده از فایل های کدنویسی یا پیکربندی است. در این روش، به جای ساخت و تنظیم دستی سرورها و سرویس ها، وضعیت مورد نیاز زیرساخت در فایل تعریف شده و ابزارهایی مانند Terraform یا Ansible آن را به صورت خودکار پیاده سازی می کنند.
Infrastructure as Code یا IaC چیست؟
در روش سنتی، مدیر سیستم یا مهندس DevOps ممکن است برای راه اندازی یک سرور وارد پنل سرویس دهنده ابری شود، ماشین مجازی بسازد، شبکه را تنظیم کند و سرویس های مورد نیاز را یکی یکی پیکربندی کند. اگر همین زیرساخت برای چند محیط یا چند پروژه مورد نیاز باشد، این مراحل باید بارها تکرار شوند.
در Infrastructure as Code، این تنظیمات در قالب فایل تعریف می شوند. برای مثال می توان مشخص کرد که پروژه به چه تعداد سرور، چه نوع شبکه، چه فضای ذخیره سازی و چه منابع دیگری نیاز دارد. سپس ابزار IaC این تعریف را می خواند و منابع مورد نیاز را ایجاد یا به روزرسانی می کند.
مزیت اصلی این روش آن است که تعریف زیرساخت قابل ذخیره، نسخه بندی، بررسی و اجرای مجدد است. در نتیجه می توان همان زیرساخت را با تنظیمات مشخص در محیط های مختلف دوباره ایجاد کرد و وابستگی به تنظیمات دستی را کاهش داد.
Infrastructure as Code چگونه کار میکند؟
در Infrastructure as Code، ابتدا وضعیت مورد نیاز زیرساخت در قالب فایل های پیکربندی یا کد تعریف می شود. این فایل ها مشخص می کنند چه منابعی باید ایجاد شوند و هر کدام چه تنظیماتی داشته باشند.
برای مثال می توان در یک فایل مشخص کرد که یک پروژه به چند سرور، چه نوع شبکه، چه فضای ذخیره سازی و چه تنظیمات امنیتی نیاز دارد. سپس ابزار IaC این فایل را بررسی کرده و تغییرات لازم را روی زیرساخت اعمال می کند.
تعریف زیرساخت در فایل
اولین مرحله، تعریف منابع مورد نیاز است. به جای اینکه سرور یا شبکه به صورت دستی از طریق پنل مدیریت ساخته شود، مشخصات آن در یک فایل نوشته می شود.
این فایل می تواند شامل مواردی مانند:
- تعداد و نوع سرورها
- شبکه و تنظیمات ارتباطی
- فضای ذخیره سازی
- قوانین امنیتی
- سرویس های ابری مورد نیاز
باشد.
ذخیره و نسخه بندی تنظیمات
فایل های Infrastructure as Code را می توان مانند کدهای نرم افزار در سیستم های کنترل نسخه مانند Git نگهداری کرد.
به این ترتیب مشخص است چه تغییری، در چه زمانی و توسط چه فردی انجام شده است. همچنین در صورت بروز مشکل می توان تغییرات قبلی را بررسی کرد یا به نسخه مناسب بازگشت.
اجرای خودکار زیرساخت
پس از آماده شدن فایل پیکربندی، ابزار IaC آن را اجرا می کند. ابزارهایی مانند Terraform وضعیت تعریف شده در فایل را با زیرساخت موجود مقایسه کرده و منابع مورد نیاز را ایجاد، تغییر یا حذف می کنند.
در نتیجه بسیاری از کارهایی که قبلا به صورت دستی انجام می شدند، به شکل خودکار اجرا می شوند.
اعمال تغییرات به صورت قابل تکرار
یکی از ویژگی های مهم IaC این است که همان تعریف زیرساخت را می توان چندین بار اجرا کرد.
برای مثال می توان با استفاده از یک ساختار مشخص، محیط های Development، Test و Production را با تنظیمات کنترل شده ایجاد کرد. این موضوع باعث می شود تفاوت های ناخواسته میان محیط ها کمتر شود و مدیریت زیرساخت ساده تر و قابل پیش بینی تر باشد.
یک مثال ساده از Infrastructure as Code
فرض کنید یک تیم برای اجرای نرم افزار خود به یک سرور ابری، یک شبکه و فضای ذخیره سازی مشخص نیاز دارد. در روش سنتی، مهندس DevOps باید وارد پنل سرویس دهنده شود و این منابع را به صورت دستی ایجاد و تنظیم کند.
در Infrastructure as Code، مشخصات این زیرساخت داخل یک فایل تعریف می شود. برای مثال در این فایل می توان مشخص کرد:
- یک سرور با مقدار مشخص CPU و RAM ایجاد شود
- سرور به یک شبکه مشخص متصل باشد
- فضای ذخیره سازی مورد نیاز به آن اختصاص داده شود
- قوانین دسترسی و تنظیمات امنیتی اعمال شوند
سپس ابزار IaC این فایل را اجرا کرده و منابع مورد نیاز را به صورت خودکار ایجاد می کند.
نمونه ساده با Terraform
برای مثال، در Terraform می توان ایجاد یک سرور را به صورت کد تعریف کرد. شکل ساده شده آن می تواند چیزی شبیه نمونه زیر باشد:
resource "example_server" "web" {
name = "web-server"
cpu = 2
ram = "4GB"
}در این مثال مشخص شده که یک سرور با نام web-server، دو پردازنده و ۴ گیگابایت حافظه ایجاد شود. ابزار IaC این تعریف را می خواند و آن را روی زیرساخت مورد نظر اجرا می کند.
اگر زیرساخت نیاز به تغییر داشته باشد چه می شود؟
فرض کنید بعداً سرور به منابع بیشتری نیاز داشته باشد. به جای اینکه تنظیمات سرور به صورت دستی تغییر کند، مقدار مورد نظر در همان فایل اصلاح می شود.
برای مثال می توان RAM را از ۴ گیگابایت به ۸ گیگابایت تغییر داد. ابزار IaC تغییر ایجاد شده را تشخیص می دهد و زیرساخت را بر اساس وضعیت جدید به روزرسانی می کند.
به این ترتیب، فایل Infrastructure as Code به مرجع مشخصی برای وضعیت زیرساخت تبدیل می شود و تغییرات نیز قابل ثبت و پیگیری خواهند بود.
Infrastructure as Code چه مشکلی را حل میکند؟
با بزرگ تر شدن پروژه ها، مدیریت دستی زیرساخت می تواند باعث افزایش خطا، تفاوت میان محیط ها و دشوار شدن نگهداری شود. Infrastructure as Code کمک می کند این مشکلات با تعریف و مدیریت زیرساخت در قالب کد یا فایل های پیکربندی کاهش پیدا کنند.
کاهش خطاهای انسانی
وقتی ساخت سرورها، شبکه ها و سرویس ها به صورت دستی انجام شود، احتمال اشتباه در تنظیمات بیشتر است. IaC باعث می شود مراحل مشخص و قابل تکراری برای ایجاد زیرساخت وجود داشته باشد و وابستگی به تنظیمات دستی کمتر شود.
جلوگیری از تفاوت میان محیط ها
یکی از مشکلات رایج این است که محیط Development با Test یا Production تفاوت داشته باشد. این تفاوت ها می توانند باعث بروز خطاهایی شوند که پیدا کردن آنها ساده نیست.
با IaC می توان زیرساخت هر محیط را بر اساس یک ساختار مشخص ایجاد کرد و تفاوت های ناخواسته را کاهش داد.
ساده تر شدن ایجاد مجدد زیرساخت
اگر یک محیط از بین برود یا نیاز باشد همان زیرساخت در پروژه یا منطقه دیگری ایجاد شود، انجام دوباره تمام تنظیمات به صورت دستی زمان بر است.
در Infrastructure as Code می توان با استفاده از همان فایل های تعریف شده، زیرساخت را دوباره ایجاد کرد و فرآیند راه اندازی را سریع تر و قابل پیش بینی تر انجام داد.
کنترل بهتر تغییرات زیرساخت
در مدیریت دستی، همیشه مشخص نیست چه کسی چه تغییری روی زیرساخت انجام داده است. اما فایل های IaC را می توان در Git نگهداری کرد و سابقه تغییرات را بررسی کرد.
در نتیجه تغییرات زیرساخت نیز مانند تغییرات کد نرم افزار قابل بررسی، مقایسه و مدیریت خواهند بود.
مزایای Infrastructure as Code
Infrastructure as Code باعث میشود مدیریت زیرساخت از یک فرآیند دستی و وابسته به افراد، به یک فرآیند قابل تکرار و کنترلشده تبدیل شود. این موضوع بهخصوص در پروژههای بزرگ، محیطهای ابری و تیمهای DevOps اهمیت زیادی دارد.
افزایش سرعت راهاندازی زیرساخت
با IaC بسیاری از مراحل ایجاد و پیکربندی زیرساخت به صورت خودکار انجام میشوند. در نتیجه راهاندازی محیطهای جدید، سرورها یا سرویسها سریعتر از روش دستی انجام میشود.
کاهش خطاهای انسانی
وقتی تنظیمات زیرساخت در قالب فایل مشخص شده باشند، احتمال اشتباه در مراحل تکراری کمتر میشود. این موضوع باعث میشود زیرساخت با تنظیمات مشخص و قابل پیشبینی ایجاد شود.
تکرارپذیری زیرساخت
یکی از مهمترین مزایای Infrastructure as Code این است که میتوان همان ساختار زیرساخت را چندین بار اجرا کرد. برای مثال، میتوان محیطهای Development، Test و Production را بر اساس تعریفهای مشخص ایجاد کرد.
امکان نسخهبندی و بررسی تغییرات
فایلهای IaC را میتوان در سیستمهایی مانند Git نگهداری کرد. به این ترتیب تاریخچه تغییرات زیرساخت مشخص است و اعضای تیم میتوانند تغییرات را قبل از اجرا بررسی کنند.
مقیاس پذیری ساده تر
فایل های IaC را می توان در سیستم هایی مانند Git نگهداری کرد. به این ترتیب تاریخچه تغییرات زیرساخت مشخص است و اعضای تیم می توانند تغییرات را قبل از اجرا بررسی کنند.
هماهنگی بهتر با DevOps و اتوماسیون
Infrastructure as Code میتواند در کنار فرآیندهای CI/CD استفاده شود تا تغییرات زیرساخت نیز مانند تغییرات نرمافزار بررسی و اجرا شوند. این موضوع باعث میشود فرآیند توسعه، استقرار و مدیریت زیرساخت هماهنگتر شود.
ابزارهای Infrastructure as Code
برای پیاده سازی Infrastructure as Code ابزارهای مختلفی وجود دارند که هر کدام برای نوع خاصی از زیرساخت یا محیط مناسب هستند. برخی از این ابزارها مستقل از سرویس دهنده ابری کار می کنند و برخی دیگر مخصوص پلتفرم هایی مانند AWS یا Azure هستند.
Terraform
Terraform یکی از شناخته شده ترین ابزارهای Infrastructure as Code است که توسط HashiCorp توسعه داده شده است. با Terraform می توان منابعی مانند سرور، شبکه، پایگاه داده و سرویس های ابری را در قالب فایل های کد تعریف و مدیریت کرد.
یکی از مزایای Terraform پشتیبانی از سرویس دهندگان مختلف مانند AWS، Azure و Google Cloud است. به همین دلیل می توان از آن در زیرساخت های چند ابری نیز استفاده کرد.
Ansible
Ansible بیشتر برای اتوماسیون پیکربندی و مدیریت سرورها استفاده می شود. با استفاده از آن می توان نصب نرم افزار، تغییر تنظیمات، مدیریت سرویس ها و بسیاری از کارهای تکراری روی سرورها را خودکار کرد.
Ansible معمولا در کنار ابزارهایی مانند Terraform استفاده می شود؛ Terraform منابع زیرساخت را ایجاد می کند و Ansible می تواند پیکربندی داخل سرورها را انجام دهد.
AWS CloudFormation
CloudFormation ابزار Infrastructure as Code مخصوص AWS است. با استفاده از آن می توان منابع AWS را در فایل های قالب تعریف کرد و سپس این منابع را به صورت خودکار ایجاد یا به روز رسانی کرد.
این ابزار برای پروژه هایی مناسب است که بخش اصلی زیرساخت آنها روی Amazon Web Services قرار دارد.
Azure Bicep
Bicep ابزاری برای تعریف و مدیریت منابع Microsoft Azure است. با استفاده از آن می توان زیرساخت Azure را به صورت کد تعریف کرد و منابع مورد نیاز را به شکل خودکار ایجاد کرد.
Bicep نسبت به قالب های قدیمی ARM ساختار ساده تر و خواناتری دارد و به طور مستقیم با سرویس های Azure یکپارچه است.
Pulumi
Pulumi ابزار دیگری برای Infrastructure as Code است که امکان تعریف زیرساخت با زبان های برنامه نویسی مانند Python، JavaScript، TypeScript و C# را فراهم می کند.
این ویژگی باعث می شود توسعه دهندگانی که با این زبان ها آشنا هستند بتوانند منطق زیرساخت را با ابزارها و ساختارهای مشابه کدنویسی نرم افزار مدیریت کنند.
انتخاب بهترین ابزار IaC به نوع پروژه، سرویس دهنده ابری، ساختار تیم و نیازهای زیرساخت بستگی دارد. در بسیاری از پروژه ها نیز چند ابزار در کنار یکدیگر استفاده می شوند.
تفاوت Declarative و Imperative در Infrastructure as Code
در Infrastructure as Code دو رویکرد اصلی برای تعریف و مدیریت زیرساخت وجود دارد: Declarative و Imperative. تفاوت اصلی آنها در این است که در یکی وضعیت نهایی زیرساخت مشخص می شود و در دیگری مراحل رسیدن به آن وضعیت تعریف می شوند.
رویکرد Declarative چیست؟
در روش Declarative مشخص می کنید که زیرساخت در نهایت باید چه وضعیتی داشته باشد، بدون اینکه تمام مراحل اجرای آن را به صورت دستی تعریف کنید.
برای مثال مشخص می کنید:
- دو سرور ایجاد شود
- هر سرور 4 گیگابایت RAM داشته باشد
- یک شبکه خصوصی بین آنها وجود داشته باشد
ابزار IaC بررسی می کند وضعیت فعلی زیرساخت چیست و چه تغییراتی باید انجام شود تا به وضعیت تعریف شده برسد.
Terraform یکی از معروف ترین ابزارهایی است که از این رویکرد استفاده می کند.
رویکرد Imperative چیست؟
در روش Imperative علاوه بر نتیجه نهایی، ترتیب و مراحل انجام کار نیز مشخص می شوند.
برای مثال ممکن است ابتدا دستور ایجاد سرور اجرا شود، سپس شبکه ساخته شود و بعد تنظیمات امنیتی روی سرور اعمال شوند.
در این روش کنترل بیشتری روی ترتیب اجرای عملیات وجود دارد، اما معمولا مدیریت فایل ها در پروژه های بزرگ پیچیده تر می شود.
Declarative بهتر است یا Imperative؟
هیچ کدام از این دو روش همیشه بهتر نیستند و انتخاب آنها به نوع پروژه و ابزار مورد استفاده بستگی دارد.
در بسیاری از پروژه های Infrastructure as Code، رویکرد Declarative محبوب تر است، زیرا تیم بیشتر روی وضعیت نهایی زیرساخت تمرکز می کند و ابزار مسئول تشخیص و اجرای تغییرات مورد نیاز است.
ارتباط Infrastructure as Code با DevOps و CI/CD
Infrastructure as Code یکی از مفاهیم مهم در DevOps است، زیرا کمک می کند مدیریت زیرساخت نیز مانند توسعه نرم افزار به صورت قابل کنترل، تکرارپذیر و خودکار انجام شود.
در این رویکرد، تغییرات زیرساخت داخل فایل ها ثبت می شوند و می توان آنها را مانند کد نرم افزار بررسی، نسخه بندی و در فرآیندهای خودکار اجرا کرد.
نقش IaC در DevOps
یکی از اهداف DevOps کاهش کارهای دستی و ایجاد هماهنگی بیشتر میان توسعه نرم افزار و مدیریت زیرساخت است.
Infrastructure as Code این امکان را فراهم می کند که تیم ها به جای ایجاد دستی سرورها و سرویس ها، زیرساخت مورد نیاز را از طریق فایل های مشخص ایجاد یا تغییر دهند.
در نتیجه راه اندازی محیط های جدید سریع تر می شود و احتمال تفاوت میان محیط های Development، Test و Production کاهش پیدا می کند.
ارتباط IaC با CI/CD
Infrastructure as Code را می توان در فرآیندهای CI/CD نیز استفاده کرد. ابزارهایی مانند GitLab CI و GitHub Actions می توانند اجرای تغییرات زیرساخت را به عنوان بخشی از Pipeline خودکار انجام دهند.
برای مثال، زمانی که یک نسخه جدید از نرم افزار به منابع بیشتری نیاز دارد، تغییرات مربوط به زیرساخت نیز می توانند در همان فرآیند استقرار اعمال شوند.
اتوماسیون زیرساخت در کنار استقرار نرم افزار
ترکیب IaC و CI/CD باعث می شود فقط انتشار کد خودکار نباشد، بلکه ایجاد و تغییر زیرساخت نیز بخشی از فرآیند اتوماسیون شود.
به این ترتیب تیم DevOps می تواند چرخه توسعه، تست، استقرار و مدیریت زیرساخت را با وابستگی کمتر به عملیات دستی مدیریت کند.
Infrastructure as Code برای چه پروژه هایی مناسب است؟
Infrastructure as Code بیشتر در پروژه هایی ارزشمند است که زیرساخت آنها به صورت مداوم تغییر می کند، چند محیط مختلف دارند یا نیاز به مقیاس پذیری و اتوماسیون بیشتری دارند.
پروژه های ابری
در پروژه هایی که از سرویس هایی مانند AWS، Azure یا Google Cloud استفاده می کنند، IaC می تواند ایجاد و مدیریت منابع را بسیار ساده تر کند.
به جای ساخت دستی ماشین های مجازی، شبکه ها، پایگاه های داده و سایر سرویس ها، این منابع در قالب کد تعریف می شوند و در صورت نیاز دوباره قابل ایجاد هستند.
پروژه هایی با چند محیط مختلف
بسیاری از نرم افزارها حداقل دارای محیط های Development، Test و Production هستند.
Infrastructure as Code کمک می کند هر یک از این محیط ها بر اساس تنظیمات مشخص ایجاد شوند و اختلاف های ناخواسته میان آنها کاهش پیدا کند.
زیرساخت های بزرگ و در حال رشد
هرچه تعداد سرورها، سرویس ها و منابع بیشتر شود، مدیریت دستی آنها دشوارتر می شود.
در چنین پروژه هایی، IaC امکان مدیریت ساختاریافته تر زیرساخت را فراهم می کند و اضافه کردن یا تغییر منابع نیز ساده تر انجام می شود.
تیم هایی که از CI/CD استفاده می کنند
اگر یک تیم از Pipeline های CI/CD برای Build، Test و Deploy نرم افزار استفاده می کند، می تواند مدیریت زیرساخت را نیز وارد همین چرخه اتوماسیون کند.
در این حالت، تغییرات کد و زیرساخت می توانند با یک فرآیند مشخص بررسی و اجرا شوند.
پروژه هایی که نیاز به راه اندازی سریع دارند
در برخی پروژه ها لازم است محیط های جدید بارها ایجاد شوند؛ برای مثال محیط تست موقت، پروژه جدید مشتری یا زیرساخت یک سرویس جدید.
با Infrastructure as Code می توان این محیط ها را سریع تر و با تنظیمات از قبل تعریف شده ایجاد کرد.
البته برای زیرساخت های بسیار کوچک و ثابت که تغییرات کمی دارند، استفاده از IaC همیشه ضروری نیست. میزان پیچیدگی پروژه، تعداد منابع و نیاز به اتوماسیون باید در انتخاب این روش در نظر گرفته شود.
تفاوت Infrastructure as Code با مدیریت دستی زیرساخت
تفاوت اصلی Infrastructure as Code با مدیریت سنتی زیرساخت در نحوه ایجاد، تغییر و نگهداری منابع است. در روش دستی، بسیاری از تنظیمات توسط مدیر سیستم یا مهندس DevOps انجام می شوند، اما در IaC این تنظیمات در فایل های مشخص تعریف و به صورت خودکار اجرا می شوند.
مقایسه IaC با مدیریت دستی زیرساخت
در پروژه هایی که از سرویس هایی مانند AWS، Azure یا Google Cloud استفاده می کنند، IaC می تواند ایجاد و مدیریت منابع را بسیار ساده تر کند.
به جای ساخت دستی ماشین های مجازی، شبکه ها، پایگاه های داده و سایر سرویس ها، این منابع در قالب کد تعریف می شوند و در صورت نیاز دوباره قابل ایجاد هستند.
| ویژگی | Infrastructure as Code | مدیریت دستی زیرساخت |
|---|---|---|
| ایجاد منابع | خودکار و بر اساس کد | دستی |
| تکرارپذیری | بالا | محدود |
| احتمال خطای انسانی | کمتر | بیشتر |
| نسخه بندی تغییرات | امکان پذیر با Git | معمولا دشوار |
| ایجاد محیط مشابه | ساده تر | زمان بر |
| مقیاس پذیری | مناسب برای زیرساخت های بزرگ | با افزایش منابع دشوارتر |
| بررسی تغییرات | قابل ثبت و بررسی | وابسته به مستندسازی دستی |
چرا IaC در پروژه های بزرگ اهمیت بیشتری دارد؟
در یک زیرساخت کوچک با چند سرور، مدیریت دستی ممکن است همچنان قابل انجام باشد. اما با افزایش تعداد سرورها، محیط ها و سرویس ها، کنترل تنظیمات به صورت دستی دشوارتر می شود.
Infrastructure as Code کمک می کند یک روش مشخص برای ایجاد و تغییر زیرساخت وجود داشته باشد. در نتیجه اعضای تیم می توانند بدانند زیرساخت چگونه تعریف شده و تغییرات آن از چه مسیری انجام شده است.
این موضوع در پروژه هایی که چند محیط، چند تیم یا تعداد زیادی منبع ابری دارند اهمیت بیشتری پیدا می کند.
آیا Infrastructure as Code فقط برای Cloud است؟
خیر. Infrastructure as Code بیشتر با سرویس های ابری شناخته می شود، اما کاربرد آن فقط به Cloud محدود نیست.
IaC می تواند برای مدیریت انواع زیرساخت ها استفاده شود؛ از سرورهای ابری گرفته تا ماشین های مجازی، شبکه ها، کانتینرها و حتی بخشی از زیرساخت های On-Premise.
در زیرساخت های کانتینری نیز ابزارهایی مانند Kubernetes برای مدیریت و ارکستریشن کانتینرها استفاده می شوند و می توانند در کنار رویکرد Infrastructure as Code قرار بگیرند.
استفاده از IaC در زیرساخت ابری
در محیط های Cloud، ابزارهای IaC می توانند منابعی مانند ماشین مجازی، شبکه، Load Balancer، پایگاه داده و فضای ذخیره سازی را ایجاد و مدیریت کنند.
به همین دلیل استفاده از Infrastructure as Code در پلتفرم هایی مانند AWS، Azure و Google Cloud بسیار رایج است.
استفاده از IaC در زیرساخت On-Premise
اگر یک سازمان سرورها و تجهیزات خود را در دیتاسنتر اختصاصی مدیریت کند نیز می تواند از IaC و ابزارهای اتوماسیون استفاده کند.
برای مثال می توان ایجاد ماشین های مجازی، پیکربندی سیستم عامل، نصب سرویس ها و تنظیم بخشی از شبکه را به صورت خودکار انجام داد.
استفاده از IaC در محیط های Hybrid و Multi-Cloud
در برخی پروژه ها بخشی از زیرساخت داخل دیتاسنتر سازمان قرار دارد و بخش دیگر روی Cloud اجرا می شود.
Infrastructure as Code می تواند مدیریت چنین محیط هایی را ساختاریافته تر کند و امکان تعریف منابع مختلف در یک فرآیند مشخص را فراهم کند.
بنابراین IaC را نباید فقط یک روش برای مدیریت Cloud در نظر گرفت؛ بلکه یک رویکرد کلی برای تعریف، اتوماسیون و مدیریت زیرساخت با استفاده از کد است.
جمع بندی
حالا که دیدیم Infrastructure as Code چیست و چگونه کار می کند، می توان گفت IaC روشی برای مدیریت زیرساخت با استفاده از کد و فایل های پیکربندی است. در این روش، ایجاد و تغییر سرورها، شبکه ها، سرویس های ابری و سایر منابع به جای انجام دستی، به صورت قابل تکرار و خودکار انجام می شود.
استفاده از IaC می تواند سرعت راه اندازی زیرساخت را افزایش دهد، خطاهای انسانی را کاهش دهد و مدیریت تغییرات را ساده تر کند. همچنین فایل های زیرساخت را می توان در Git نگهداری کرد و مانند کد نرم افزار مورد بررسی و نسخه بندی قرار داد.
ابزارهایی مانند Terraform، Ansible، AWS CloudFormation، Azure Bicep و Pulumi برای پیاده سازی این رویکرد استفاده می شوند و انتخاب ابزار مناسب به نوع پروژه و زیرساخت بستگی دارد.
در پروژه هایی که از DevOps، CI/CD، Cloud یا چند محیط مختلف استفاده می کنند، Infrastructure as Code می تواند بخش مهمی از فرآیند اتوماسیون و مدیریت زیرساخت باشد.
سوالات متداول درباره Infrastructure as Code
IaC چیست و چه کاربردی دارد؟
Infrastructure as Code یا IaC روشی برای تعریف و مدیریت زیرساخت با استفاده از کد یا فایل های پیکربندی است. در این روش، ایجاد و تغییر منابع زیرساخت به صورت خودکار و قابل تکرار انجام می شود.
IaC چه تفاوتی با مدیریت دستی زیرساخت دارد؟
در مدیریت دستی، بسیاری از تنظیمات توسط افراد و از طریق پنل ها یا دستورات مختلف انجام می شوند. در IaC این تنظیمات در فایل تعریف شده و ابزارهای اتوماسیون آنها را اجرا می کنند.
معروف ترین ابزارهای Infrastructure as Code کدام اند؟
Terraform، Ansible، AWS CloudFormation، Azure Bicep و Pulumi از ابزارهای شناخته شده در این حوزه هستند.
آیا Infrastructure as Code فقط برای سرویس های ابری استفاده می شود؟
خیر. IaC علاوه بر Cloud می تواند در زیرساخت های On-Premise، Hybrid و Multi-Cloud نیز استفاده شود.
آیا Terraform و Ansible یک کار انجام می دهند؟
خیر. Terraform بیشتر برای ایجاد و مدیریت منابع زیرساخت استفاده می شود، در حالی که Ansible بیشتر روی پیکربندی سرورها و اتوماسیون وظایف داخل آنها تمرکز دارد. در بسیاری از پروژه ها این دو ابزار در کنار هم استفاده می شوند.
ارتباط Infrastructure as Code با DevOps چیست؟
IaC یکی از روش های مهم اتوماسیون در DevOps است و کمک می کند تغییرات زیرساخت نیز مانند کد نرم افزار قابل نسخه بندی، بررسی و اجرای خودکار باشند.
برای پیاده سازی زیرساخت خودکار از کجا شروع کنیم؟
پیاده سازی Infrastructure as Code زمانی بهترین نتیجه را دارد که بر اساس ساختار واقعی پروژه، نوع زیرساخت و فرآیند استقرار انجام شود. انتخاب ابزار مناسب، طراحی ساختار فایل ها و اتصال IaC به CI/CD از مراحل مهم این فرآیند هستند.
اگر قصد دارید زیرساخت پروژه خود را با استفاده از Terraform، Ansible یا سایر ابزارهای DevOps خودکار کنید، تیم سربروس می تواند ساختار فعلی زیرساخت شما را بررسی کرده و راهکار مناسب برای اتوماسیون، استقرار و مدیریت منابع را پیشنهاد دهد.
